BURADA KALMAK

“Yaºamın yaramaz çocukları az sonra yeniden ve yeniden sergileyecekler hünerlerini. Huysuzluk yapacaklar, bozgunculuk. Herkes farklı bir yöne bakacak, baºka bir yola gidecek. Yaºamın özünde tam da bu var. Kader, bunu bir tek sen bilirdin ama söylemezdin. İyi bir hikâyeyi yazan iyi bir yazar gibi bilirdin de susardın. Sonuna dek, sonuna dek.”



Keder, ansýzýn üç insan boyunda, acýmasýz tsunami dalgalarý gibi köpürerek gelen bir duygudur; Kutlu ise bu dev dalgalarýn ortasýnda yüzmeyi öðrenen on altý yaþýnda bir genç. Erkekliðin kýrýlganlýðýyla örülmüþ annesiz bir evde büyür. Büyürken hayatý anlamaya, anlamlandýrmaya uðraþýr. Tüm hayal kýrýklýklarýna, imkânsýz aþklara ve etrafýndaki insanlarýn kötümserliðine raðmen kendi eksik hikâyesine tutunur.



Burada kalmak bir seçimden ibaret deðildir onun için. Þehrin kalbinin attýðý yerde, Ankara’nýn Kumrular’ýnda en az dedesi yaþýndaki kestane aðaçlarýnýn altýnda yürürken; havaya asýlý kavrulmuþ kahve ve sarý leblebi kokusunda bulur o güven veren sakinliði. Çevresindeki yetiþkinlerin yarým kalmýþ hayatlarýna, aðabeyi Kutsal’ýn entelektüel buhranlarýna, arkadaþý Erdem’in iflah olmaz kötümserliðine ve Suna Teyzenin dinmeyen öfkesine inat, o hep “iyimser” kalmayý seçer. Çünkü Kutlu için uzaklara kaçarak kurtulmak bir yanýlgýdýr. O, kendi küçük dairesini baþladýðý yerde tamamlamayý istemektedir.



Sibel K. Türker, kederi bir mikroba, soðuðu bir tanrýya, çaresizliði ise evlerin içine sýkýþmýþ bir mahremiyete dönüþtürdüðü Burada Kalmak’ta, gitmenin bir yere varmak deðil bir yerden kopmak olduðunu hatýrlatýyor.